เกินคาดที่ โรงพยาบาลสุไหงปาดี

เกินคาดที่ โรงพยาบาลสุไหงปาดีแม้ว่าผอก.จะกลัวว่าทีมงานจะเครียดในการทำคุณภาพ ไม่ได้ตั้งธงชัยไว้ว่าอยากผ่านการรับรองแต่สิ่งที่เห็นนับแต่เข้าในรั้วโรงพยาบาล คือการเตรียมพร้อมที่ดี ไหลลื่นจนเพลินที่จะรับเรื่องราวต่างๆที่ทีมงานผลัดกันนำเสนอ แอบจับกระแสความตื่นเต้นเอาไว้ได้นิดๆ
ความที่มีพื้นของการทำกระบวนการคุณภาพมานาน ทำให้ไม่ยากนักที่ทำการต่อยอดการพัฒนาขั้นต่อไปได้
การลงเยี่ยมหลายครั้งได้เรียนรู้การนำเสนอเรื่องเล่า เร้าพลัง บ่งบอกถึงการเข้าถึงจิตวิญญาน การเอาใจใส่ มุ่งมั่น คิดเสมอว่าจะตอบคำว่าคุณภาพและความปลอดภัยกันอย่างไร นั่นคือ ทีมงานได้จับหัวใจการทำงานเพื่อสุขภาพประชาชน มาแล้ว โดยไม่ได้คิดถึงว่านั่นคือเครื่องมือคุณภาพชื่ออะไร......
เช่นเรื่องจิตเวชในProcess แสดงให้เห็นเป็นระยะว่าผป.TBที่มารอตรวจเป็น Risk อาจกระจายเชื้อให้ผป.อื่นจึงร่วมกันวิเคราะห์แก้ไข ใช้ Tree diagram เป็นเครื่องมือจัดระบบการแยกผป.กลุ่มเสี่ยงไป การต่อยอดเทียบมาตรฐานแล้วทำต่อให้ครบถ้วน นั่นเป็นสิ่งที่เราคอยเป็นกำลังใจ
การที่ทีมมีเป้าหมายร่วม ทำให้งานสำเร็จ และการคำนึงถึงมิติคุณภาพทำให้มีความครบถ้วนยิ่งขึ้น

สุคิริน เมารถกับสายฝน^__^

ผู้นำที่มีความมุ่งมั่นย่อมทำให้คนในหน่วยงานมีความรู้สึกได้ ถึงการเดินทางที่มีจุดหมาย อบอุ่นภายใต้ร่มใหญ่ แม้จะเพิ่งกางออกก็ตาม เสียงที่ได้ยินขณะคุยกันไม่เป็นทางการ...อยากทำHA เป็นมรดกให้โรงพยาบาลสุคิริน.....ผู้อำนวยการบอกทีมงานอย่างนั้น น้องหัวหน้าพยาบาลยิ้มแก้มป่องเชียว
วันที่6 พฤษภาคม ยามเช้าที่รายทางยังมีหมอกปกคลุม หุบเขา สดชื่น นี่หรือพื้นที่สีแดง คือการเดินทางไปโรงพยาบาลสุคิริน อำเภอที่มีคนบอกว่าเป็นสวิสเซอร์แลนเมืองไทย เป็นครั้งแรก เส้นทางมีหลุมเป็นระยะแม้พยายามหลบก็ไม่วายกระเทือน แต่สิ่งที่คิดในใจคือหลุมที่มองไม่เห็นต่างหากที่กลัว เราทุกคนรู้แต่ไม่พูดเท่านั้นเอง เสียงที่ได้ยินคือเรื่องเล่าของพี่แต๋วกับการเตรียมตัว เสนอแนะหัวข้อที่ได้รับมอบหมาย จากอจ.ผ่องพรรณ ธนา
โรงพยาบาลที่อยู่ห่างไกล แถมคนทำงานอยู่แค่ระยะสั้นๆ น้องๆที่ทำงานเป็นน้องเพิ่งจบย้ายมาทำงานแทนพีที่ย้ายออกไป มองหน้าแล้ว??? การที่จะเข้าใจการใช้เครื่องมือHA คงต้องรับงานไปถ้วนหน้าแน่แล้ว

ตากใบ รือเสาะ จะแนะ กับนักเรียนฝึกหัด

การติดตามอาจารย์ครั้งนี้ได้ร่วมแบ่งเบา (เรียนรู้) การเป็นที่ปรึกษางานคุณภาพครั้งแรก
จากการที่ออกไปฟังแต่ละโรงพยาบาล อย่างตั้งใจ.........บางแห่งเราพบการทำงานที่คำนึงถึงการเป็นผู้ให้บริการที่มี หัวใจของความเป็นมนุษย์ โดยที่ไม่มีกรอบ ของมาตรฐานทำให้เกิดฐานที่เป็นปึกแผ่น
ตัวเองคิดเสมอว่าถ้าคนใดก็ตามได้รับในสิ่งที่เป็นพื้นฐานการดำรงชีวิตพอเพียง อิ่มตัวแล้ว ย่อมต้องกลายเป็นผู้ให้ได้อย่างอัตโนมัติ เกิดความรู้สึกอยากทำสิ่งดีๆ ยิ่งอยู่ในสายงานการดูแลสุขภาพประชาชนแล้ว ก็จะไม่พ้นการทำเพื่อสุขภาพกาย ใจ
อย่างไรก็ดีการที่คนต้นคิดเป็นผู้มีพลัง รู้จักนำกลยุทธ์ ชกจูงผู้คนต่างวิชาชีพมาร่วมกันช่วยเหลือคนที่ด้อยโอกาส เราจะเห็น ความปิติสุข สะท้อนจากเรื่องเล่า ที่เราได้ฟัง